Jak to działa

Tekst zostaje rozłożony do postaci Unicode NFD, znaki łączące (od U+0300 do U+036F) są usuwane, a litery, których Unicode nie rozkłada (ß ø ł æ œ đ þ ð ı ħ ŧ ŋ), podmieniamy z tabeli. Wynik wraca do postaci NFC.

O usuwaniu akcentów

Akcenty schodzą dzięki normalizacji Unicode, a nie dzięki liście „znajdź i zamień”. Postać NFD rozkłada literę taką jak é na zwykłe e i osobny łączący akcent ostry, potem znikają wszystkie znaki łączące, a to, co zostało, wraca do postaci NFC. Te same trzy kroki działają w każdym języku, także dla liter wietnamskich, które noszą dwa znaki naraz.

Część liter wcale nie jest literami z akcentem. Kreska w ø, kreska w ł, ligatura w æ i kształt ß należą do samej litery, więc Unicode nie ma tu czego rozkładać. Te znaki biorą się z małej tabeli: ß daje ss, ø daje o, ł daje l, æ daje ae, þ daje th. Wyłącz tę opcję, gdy chcesz zostawić takie litery w spokoju, na przykład przy porządkowaniu nazwiska.

Tryb adresu URL przyda się w linkach, nazwach plików i kluczach wyszukiwania. Zamienia tekst bez akcentów na małe litery, każdy ciąg spacji i znaków interpunkcyjnych zastępuje jednym łącznikiem i przycina oba końce, więc Crème Brûlée daje creme-brulee. Usuwanie akcentów potrafi zmienić znaczenie: po turecku ı oraz i to dwie różne litery, a po polsku ł, ó i ż to inne litery niż l, o i z. Wersję bez akcentów zostaw do kluczy czytanych przez maszyny, a oryginał do wszystkiego, co przeczyta człowiek.